روايات صريح و صحيحى از اهل بيت رسول خدا (ص) مبنى بر جزء قرآن بودن‌ بسم الله‌ نقل شده است‌[١] و با داشتن اين گونه روايات صريح و صحيح از عِدْل و همسنگ قرآن؛ يعنى اهل بيت (عليهم السّلام) كه تمسّك و رجوع به آنان از ناحيه پيغمبر اكرم (ص) واجب گرديده- نيازى به پيدا كردن دليل ديگرى نمى باشد.[٢]

الف‌- معاوية بن عمار مى گويد:

«از حضرت امام جعفر صادق (ع) پرسيدم: وقتى به نماز مى ايستم آيا بسم الله الرحمن الرحيم‌ را در سوره فاتحه قرائت نمايم؟ فرمود: آرى. پرسيدم: بعد از قرائت سوره فاتحه بايد بسم الله‌ را با سوره هم قرائت نمايم؟ فرمود: آرى».[٣]

ب- يحيى ابن ابى عمران همدانى مى گويد:

[١] - براى اگاهى بر روايات مذكور، ر. ك: فروع كافى ٣/ ٣١٢، باب قرائت قرآن؛ استبصار، باب جهر به بسم الله الرحمن الرحيم: ١/ ٣١١؛ تهذيب، باب كيفيّت نماز و صفت آن: ١/ ٢١٨، ١٥٣؛ وسائل الشيعه، باب بسم الله الرحمن الرحيم‌آيه اى از فاتحه است: ١/ ٣٥٢.

[٢] - بعضى از مصادر اين بحث در كتاب البيان فى تفسير القرآن، آيه الله خوئى، صفحه ٣٩٨، ١٨ مى باشد.

[٣] - كافى: ٣/ ٣١٢، چاپ دار الكتب الاسلاميّه.