كسى كه سيره پيغمبر اسلام و عمل اصحاب و تابعين و فقهاى دور اوّل را بررسى كند، برايش به طور واضح آشكار مى شود كه آنان به قرائت‌ بسم الله در نماز ملتزم بوده اند و روايات فراوانى‌ در اين زمنيه موجود است كه به گوياترين آنها اكتفا مى كنيم:

الف- امّ سلمه مى گويد:

«پيغمبر (ص) سوره را به اين صورت قرائت مى كرد: بسم الله الرحمن الرحيم* الحمد لله ربّ العالمين ... تا آخر سوره».[١]

و در روايتى، قرائت رسول خدا از امّ سلمه پرسيده شد، جواب داد: «قرائتش را به طور (تقطيع) آيه آيه مى خواند: بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ* الْحَمْدُ للّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ...».[٢])

ب- ابن عبّاس مى گويد:

«روش پيغمبر (ص) اين بود كه نمازش را با بسم الله‌ آغاز و افتتاح مى كرد».[٣]

ج- جابر مى گويد:

[١] - مستدرك حاكم و خلاصه آن: ٢/ ٢٣٢.

[٢] - مستدرك احمد: ٦/ ٣٢٠؛ سنن ابى داوود: ٤/ ٣٧١، كتاب قرائات و حروف؛ سنن بيهقى: ٢/ ٤٤.

[٣] - سنن ترمذى: ٢/ ٤٤، ابواب نماز؛ الدرّ المنثور: ١/ ٨.