زهرى، احمد بن حنبل- در نقلى از او-، اسحاق بن راهويه و ابو عبيد قاسم بن سلام حكايت شده است‌[١]. و اين قول از ثورى و محمّد بن كعب به وسيله بيهقى نقل شده است‌[٢].

فخر رازى همين نظر را در تفسيرش اختيار نموده و آن را به قرّاى مكّه و كوفه و بيشتر فقهاى حجاز و ابن مبارك و ثورى نسبت داده است.

جلال الدين سيوطى هم اين نظر را مختار خود قرار داده و ادّعا نموده است كه:

«روايات- به تواتر معنوى- دلالت دارند بر اين كه‌ بسم الله الرحمن الرحيم‌ جزء آيات هر سوره قرآن مى باشد».[٣]

برخى از شافعى ها و حمزه گفته اند:

«بسم الله الرحمن الرحيم‌ فقط در سوره‌ى حمد- و نه در سوره هاى ديگر- جزء آيات قرآن مى باشد». و اين قول همانند قول اوّل، به احمد بن حنبل نسبت داده است.[٤]

مالك، ابو عمرو و يعقوب گفته اند:

[١] - تفسير ابن كثير: ١/ ١٦.

[٢] - تفسير خازن: ١/ ١٣.

[٣] - الاتقان: ١/ ٢٧٠.

[٤] - تفسير آلوسى: ١/ ٣٩.