سپس نام جمعى از صحابه را كه روايت، آنها را ذكر نكرده مى برد و مى گويد: تمام آن روايتها نزد من معتبر است و آنها را به خاطر اين كه كلام طولانى نشود، ترك نمودم».[١]

علاوه بر روايات گذشته اى كه از اقتدا كنندگان به جماعت رسول خدا (ص) و خلفا روايت شد، روايات ديگرى ذكر مى كنيم از كسانى كه اقتدا به نماز جماعت بعضى از خلفا كرده و ملاحظه كرده اند كه آنها بسم الله را بلند مى‌ خوانند:

١- عمر بن خطّاب‌. عبد الرحمن بن ابزى مى گويد:

«پشت سر عمر بن خطّاب نماز خواندم و او بسم الله و الرحمن و الرحيم را بلند خواند».[٢]

٢- امام على ابن ابى طالب (ع). شعبى مى گويد:

«على ابن ابى طالب (ع) را ديدم و پشت سرش نماز خواندم و شنيدم كه‌ بسم الله و الرحمن و الرحيم را بلند مى‌ خواند».

در تفسير رازى- با سند خودش نقل مى كند كه- امام على (ع) سوره را با بسم الله و الرحمن و الرحيم در نماز شروع مى‌ كرد و مى فرمود:

«هر كس كه آن را نخواند، كار نا تمامى را انجام داده است».[٣]

[١] - مستدرك حاكم: ١/ ٢٣٤.

[٢] - سنن بيهقى: ٢/ ٤٨.

[٣] - سنن بيهقى: ٢/ ٤٩؛ تفسير رازى: ١/ ١٩٦.