و البتّه بر جزئيّت آن نسبت به سوره دلالت نمى كند، امّا روايات گذشته دلالت مى كنند كه‌ بسم الله‌ جزء سوره است تا چه رسد به اخبار فراوانى كه از طريق اهل سنّت و اهل بيت (عليهم السّلام) روايت شده اند. و معلوم است كه جزء سوره بودن، با خبر واحد صحيح هم ثابت مى شود و لازم نيست كه اين جا هم تواتر باشد.

٢- مسلم در صحيح خود از ابو هريره روايت مى كند كه:

«از رسول خدا (ص) شنيدم كه مى فرمود: خداوند فرموده: نماز را بين خود و بنده ام به دو نيمه تقسيم كرده ام؛ سهم بنده ام آن چيزى است كه در خواست كند، پس اگر بنده بگويد: الحمد لله ربّ العالمين‌، خداوند مى فرمايد: بنده ام مرا حمد كرد. و اگر بنده بگويد: الرحمن الرحيم‌، خداوند مى فرمايد: بنده ام مرا تجليل كرد. و اگر بنده بگويد: مالك يوم الدين‌، خداوند مى فرمايد: بنده ام مرا بزرگ داشته و اگر بنده بگويد: ايّاك نعبد و ايّاك نستعين، خداوند مى فرمايد: اين بين من و بنده ام مى باشد و براى اوست آنچه را كه بخواهد. و اگر بنده بگويد: اهدنا الصراط المستقيم صراط الذين انعمت عليهم غير الغضوب عليهم ولا الضالين، خداوند مى فرمايد: اين براى بنده ام است هر آنچه را كه طلب نمايد».[١]

[١] - صحيح مسلم، باب قرائت حمد در هر ركعت: ٢/ ٩؛ سنن ابى داوود، باب افرادى كه قرائت بسم الله الرحمن الرحيم‌را در نماز ترك كردند: ١/ ١٣٠؛ سنن نسائى باب ترك قرائت بسم الله الرحمن الرحيم‌در حمد: ١/ ١٤٤.