چنين بدعتى را در شريعت اسلامى و عبادات مسلمين- بر خلاف سيره و روش پيغمبر اسلام (ص) و مسلمانان- وارد كند. و همين سياست حكومتى، فرقه ها و مذاهب را تحت تأثير قرار داده كه براى چنين بدعتى، به دنبال توجيه و تراشيدن دليل و زمينه پذيرش بروند.[١]

جزئيّت بسم الله الرحمن الرحيم در هر سوره‌

اماميّه و پيروان اهل بيت (عليهم السّلام) با اتّفاق‌ بسم الله الرحمن الرحيم‌ را جزء هر سوره مى دانند كه در ابتداى آن قرار دارد. ابن عباس، ابن مبارك و اهل مكّه مانند ابن كثير و اهل كوفه؛ مانند: عاصم و كسائى و غير آنان جز حمزه و اغلب اصحاب شافعى،[٢] همگى همانند شيعيان‌ بسم الله الرحمن الرحيم‌ را جزء قرآن كريم مى دانند.

همچنين قرّاى مكّه وكوفه به آن جزم دارند[٣] و اين قول از ابن عمر، ابن زبير، ابى هريره، عطا، طاووس، سعيد بن جبير، مكحول،

[١] - اين بحث، به نحو اساسى، از كتاب: البيان فى تفسير قرآن، تأليف آية الله خوئى( ره) صفحه ٤٤٨- ٤٣٨ و كتاب: القرآن الكريم و روايات المدستين، تأليف علامه سيد مرتضى عسكرى، جلد ٢، صفحه ٦٧- ٣٧ استفاده شده است.

[٢] - تفسير آلوسى: ١/ ٣٩.

[٣] - تفسير شوكانى: ١/ ٧.