مى كند، ظهور دارد در اين كه آنچه قرائت مى كند، قرآن است، پس اگر بعضى از آنچه قرائت مى كند، قرآن نباشد و به آن تصريح نكند، چنين كارى اغرا و انداختن ديگران در جهل است و اين كار، قبيح و زشت است و قبح و زشتى آن نسبت به امورى كه مربوط به وحى مى شود، بيشتر است. و اگر چنانچه رسول خدا (ص) به آن تصريح كرده باشد، مى بايست به تواتر به ما برسد، در حالى كه اين مطلب حتّى به خبر واحد هم نقل نشده است.

٤- قرآنهاى اصحاب و تابعين‌

بدون شك، تمام قرآنهاى اصحاب و تابعين- پيش از جمع آورى عثمان و پس از آن- بسم الله داشته اند و اگر بسم الله جزء قرآن نبود، آن را در قرآنها ثبت نمى‌ كردند؛ زيرا اصحاب نمى گذاشتند چيزى كه از قرآن نيست، داخل قرآن شود و حتّى بعضى از قدما نمى گذاشتند كه قرآن نقطه و حركت گذارى شود؛ بنابراين، ثبت‌ بسم الله توسّط همين افراد در قرآنها يشان گواه آن است كه‌ بسم الله همانند آيات تكرارى‌ ديگر قرآن، جزء قرآن است.

اين چنين دقّت و مراقبت از اصحاب و تابعين در رابطه با قرآن، بطلان اين احتمال را كه ثبت‌ بسم الله به خاطر فاصله انداختن بين سوره هاست، آشكار مى‌ سازد.