«پيامبر اكرم (ص) فاصله و پايان سوره ها را نمى دانست تا اين كه‌ بسم الله الرحمن الرحيم‌ بر او نازل مى شد. بزار و طبرانى در تتمّه روايت افزوده اند: هنگامى كه‌ بسم الله‌ نازل مى شد، پيامبر مى دانست كه سوره پايان پذيرفته و سوره ديگرى شروع شده است».[١]

م- در روايت ابن مسعود آمده:

«ما فاصله دو سوره را نمى دانستيم تا اين كه بسم الله نازل مى شد».

ن- سعيد بن جبير گفته:

«مسلمانان در زمان رسول خدا (ص) پايان سوره را نمى دانستند تا اين كه‌ بسم الله الرحمن الرحيم نازل مى‌ شد و هنگامى كه‌ بسم الله‌ نازل مى گشت، متوجّه مى شدند كه سوره پايان يافته و سوره ديگرى شروع شده است».[٢]

س- ابن عبّاس مى گويد:

«از على ابن ابى طالب (ع) پرسيدم: چرا بسم الله الرحمن الرحيم‌ در سوره برائت نوشته نشده است؟ فرمود: زيرا بسم الله‌

[١] - سنن ابى داوود، كتاب نماز، باب كسانى كه بسم الله الرحمن الرحيم را با جهر خواندند: ١/ ٢٠٩؛ سنن بيهقى: ٢/ ٤٣؛ مستدرك حاكم: ١/ ٢٣٢ و حاكم گفته: اين، حديث صحيح است. و ذهبى گفته: اين حديث ثابت است. و ر. ك: مجمع الزوائد هيثمى: ٦/ ٣١٠ و الدرّ المنثور سيوطى: ١/ ٧ از طبرانى و بيهقى.

[٢] - الدرّ المنثور: ١/ ٧ از بيهقى در شعب الايمان؛ مصنف عبد الرزاق: ٢/ ٩٢.