«پشت سر ابن زبير نماز خواندم، پس قرائت كرد و بسم الله الرحمن و الرحيم را بلند خواند. بيهقى‌ مى گويد: اين روايت از ابو هريره با سند صحيح از عبد الله بن زبير براى ما نقل شده است».[١]

علاوه بر اين، در تفسير ابن كثير آمد كه گفته:

«نسائى در سننش و ابن خزيمه و ابن حبان درصحاحشان و حاكم در مستدركش نقل كرده اند كه ابو هريره‌ بسم الله و الرحمن الرحيم را در نمازش خواند و گفته است كه نمازم شبيه ترين نماز، به نماز رسول خداست و دارقطنى‌ و خطيب و بيهقى و ديگران آن را تصحيح كرده اند».[٢]

ونيز دارقطنى در سننش از يحيى بن حمزه روايت مى كند كه:

«نماز مغرب را با مهدى خوانديم و بسم الله الرحمن الرحيم را بلند خواند. گفتم: اى امير المؤمنين! چرا بلند خواندى؟ در پاسخ گفت: از پدرم، از ابن عبّاس چنين نقل شده كه پيامبر (ص) بسم الله الرحمن الرحيم‌ را بلند مى خواند. گفتم: ما هم از تو پيروى كنيم و آن را از تو نقل نماييم؟ گفت: آرى».[٣]

[١] - سنن بيهقى: ٢/ ٤٩.

[٢] - تفسير ابن كثير: ١/ ١٦.

[٣] - سنن دار قطنى: ١/ ٢٠٤، ٢٠٣.