در تواتر بودن جزئيّت‌ بسم الله همين مقدار كافى‌ است كه در مصحفهاى افراد، ثبت شده است، با اين كه آنان چيزى خارج از قرآن مانند نام سوره ها و آمين و اعشار (دهگان آيه ها) را در قرآن نمى نوشتند. و اگر بسم الله‌ قرآن نباشد، آنان اجازه نمى دادند كه به خطّ قرآن بدون تمييز نوشته شود؛ چون كه اين كار موجب مى شد كه حمل بر قرآن بودن آن شود و چنين مطلبى درباره اصحاب تصوّر و اعتقادش جايز نيست. چگونه آنان موجب فريب مسلمين شوند؟ و چيزى كه از قرآن نيست، حمل بر قرآن نمايند و چنين عقيده اى درباره اصحاب، جايز نيست و اگر چنانچه گفته شود كه‌ بسم الله به خاطر فاصله انداختن بين سوره ها ثبت شده است، جوابش اين است كه‌:

اوّلا: چنين كارى فريبكارى است و ارتكاب آن به مجرد فاصله انداختن، جايز نيست.

ثانيا: اگر براى فاصله باشد، مى بايست بين سوره برائت و انفال هم نوشته مى شد.[١]

عدّه اى از دانشمندان، كتابهاى مستقلى را در وجوب قرائت‌ بسم الله‌ نوشته اند؛ مانند:

[١] - الاتقان سيوطى: ١/ ٨٠.