و همچنين ادّعاى اين كه‌ بسم الله در حمد ثابت است و در برائت ثابت نيست را نيز باطل مى‌ كند. و اگر بسم الله‌ براى فاصله انداختن بود، مى بايست اوّل سوره برائت هم باشد و به عكس، در سوره حمد نباشد و همين به طور قطع مى فهماند كه‌ بسم الله‌ جزء آيات حمد- نه برائت- مى باشد.

تواتر جزئيّت بسم الله الرحمن الرحيم در مكتب خلفا

فخر رازى مى گويد:

«با نقل متواتر ثابت شده كه‌ بسم الله‌ كلامى است كه خدا آن را بر محمّد (ص) نازل كرده و در مصحف به خط قرآن ثبت شده است».[١]

و نيز گفته:

«هر چيزى كه قرآن نيست، به عنوان خطّ قرآن ثبت نشده است. آيا ملاحظه نمى كنيد كه اينان (خلفا و اصحاب) نگذاشته اند كه نام سوره ها و علايم (اعشار و اخماس)؛ يعنى دهگان و پنجگان آيه ها در قرآنها نوشته شود؟ و هدف اين بوده كه غير قرآن، با قرآن، مخلوط نشود و اگر بسم الله از قرآن نبود، جزء خطوط قرآن ثبت نمى‌ گرديد. و اين كه همه آنان آن را جزء خطّ قرآن ثبت كرده اند، مى فهميم كه‌ بسم الله‌ از قرآن است».[٢]

[١] - تفسير رازى: ١/ ١٩٥.

[٢] - تفسير رازى: ١/ ١٩٧.