«به حضرت امام محمّد باقر (ع) نوشتم: فدايت شوم! چه مى فرماييد در مورد كسى كه‌ بسم الله‌ را با سوره حمد در نمازش- كه به تنهايى: خوانده- قرائت كرده است، ولى وقتى كه سوره حمد را تمام كرده بدون‌ بسم الله‌ وارد سوره ديگرى شده است؟ البتّه عبّاسى مى گويد: اشكالى ندارد. آن حضرت با دست خود نوشت: به رغم انف عبّاسى، نمازش را بايد اعاده كند».[١]

ج- در روايت صحيح ابن ابى اذينه آمد است:

«... هنگامى كه تكبيرة الاحرام را گفت ونماز را آغاز كرد، خداوند متعال به او وحى فرمود: نام مرا ببر، به همين خاطر بسم الله‌ در اوّل سوره قرار داده شده است ...».[٢]

٢- احاديث اهل سنّت‌

روايات زيادى از طريق اهل سنّت در اين زمينه وارد شده كه برخى از آنها در اين جا ذكر مى شود:

الف- انس مى گويد:

«روزى رسول خدا (ص) در ميان ما بود كه در اين حال، كمى چُرت زدند، آنگاه سر خود را با تبسّم بلند كرد. ما به او گفتيم: چه‌

[١] - كافى: ٣/ ٣١٣.

[٢] - كافى: ٣/ ٤٨٥.