آيه شريفه دلالت دارد بر اين كه مردم به حضرت عيسى (ع) توسّل مى جستند لكن اين توسّل، نشأت گرفته از اين نبود كه آن حضرت قدرتى غير از قدرت الهى‌دارد بلكه توسّل آنان بدين جهت بود كه عيسى (ع) توانايى شفاى بيماران را به اذن خدا داشته؛ زيرا او نزد خداوند، داراى منزلت ومقام است واين شرك شمرده نمى‌شود؛ «شرك» عبارت از اين است كه: براى حضرت عيسى (ع) قدرت مستقلّى از قدرت خدا فرض كنيم كه هيچ يك از مسلمانان به اين مطلب اعتقاد ندارند.

ب: خداوند مى‌فرمايد:

قَالُواْ يَا أَبَانَا اسْتَغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا إِنَّا كُنَّا خَاطِئِينَ‌[١]

«گفتند: اى پدر ازخدا آمرزش گناهان ما را بخواه كه ما خطا كار بوديم».

فرزندان يعقوب (ع) آمرزش را از او، جداى از قدرت الهى درخواست نكردند بلكه يعقوب (ع) را واسطه در طلب آمرزش قرار دادند؛ زيرا او مقرّب درگاه الهى وآبرومند، نزد خداوند است. اين مطلب از جواب آن حضرت به فرزندانش كاملًا روشن است:

قَالَ سَوْفَ أَسْتَغْفِرُ لَكُمْ رَبِّيَ إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌[٢]

«گفت: به زودى براى شما از پروردگارم آمرزش مى‌طلبم».

[١] - يوسف( ١٢): ٩٧.

[٢] - يوسف( ١٢): ٩٨.