در مكتب اهل بيت - معاونت امور فرهنگى مجمع جهاني اهل بيت - الصفحة ٢٢ - پيشگفتار
بنابراين، استفاده از هر وسيلهاى كه شريعت- به صورت عام ويا خاص- نصّى بر آن ندارد، نوعى بدعت وگمراهى است.
امام على (ع) به وسايلى كه موجب تقرّب بنده به سوى خداوند مىشود، تصريح فرموده است. حضرت مىفرمايد:
«همانا بهترين چيزى كه نزديكى خواهانِ، به خداى سبحان، بدان توسّل مىجويند، ايمان به خدا و پيامبر و جهاد در راه خداست؛ زيرا آن، بلندى اسلام است و كلمه اخلاص است؛ زيرا آن فطرت انسان است و برپا داشتن نماز است كه آن دين است و دادن زكات است كه واجب است و روزه ماه رمضان كه سپر از عذاب است و حجّ خانه خدا و بجا آوردن عمره كه فقر را برطرف مىنمايند و گناهان را مىشويند و پيوند با خويشان كه مال را افزون سازد و سبب تأخير در مرگاست و صدقه دادن نهانى كه گناه را مىپوشاند و صدقه دادن آشكارا كه مرگِ بد را باز دارد! و بجا آوردن كارهاى نيك است كه آنها از كشتهشدنهاى به خوارى نگهمىدارند».[١]
و قرآن كريم، مسلمانان را به روش نيكو و مطلوب راهنمايى كرده است. خداوند مىفرمايد:
[١] - نهج البلاغه صبحى صالح: خطبه ١١٠.