روزه، سدي در مقابل اسراف و تبذير بوده و باعث عدم تبعيض و شکاف طبقاتي از نظر اقتصادي است، زيرا بوسيله بذل و بخشش و انفاق مالي، هيچ گاه فردي در اجتماع مسلمين،گرفتار فقر و تنگدستي نخواهد شد.

اميرالمؤمنين علي عليه‌السلام مي‌فرمايد: فقر و تنگدستي، مرگ بسيار بزرگ و فجيع است[٢]، زيرا سختي مرگ يکبار است، اما سختي فقر و تنگدستي بي‌شمار است.

روزه، فريضه‌اي است که مسلمان را از غرقه شدن در مادي‌گرايي و حرص و آز براي لذت هاي مادي، و مسابقه براي مصرف و تن‌پروري مي‌رهاند، و به او مي‌آموزد که به فکر ديگران باشد و بر خواهش‌هاي جسماني خويش مسلط گردد و به مصرف به قدر نياز قناعت ورزد و از اسراف و تبذير بپرهيزد.

روزه، به مسلمان مي‌آموزد که با کم، هم مي‌توان زيست، و حرص و طمع، فقط غرق شدن در ماديات و انحراف از معنويات است، و براي زيستن لازم نيست که با همۀ وجود به تن و لذت هاي آن پرداخت.

روزه، به مسلمان مناعت و قناعت را مي‌آموزد، و ارزش اين صفات و تأثير آن در ايجاد صفات برجستۀ ديگر، همچون زهد و جود و بخشش بسيار است. قانع از ديگران بي‌نياز است

[١] . وافي ، ج ٢ ، کتاب الصيام ، ص ٨ .

[٢] . ارکان اسلام ، ص ٣٠ ؛ ميزان الحکمه ، ج ٧ ، ص ٥٠٤ .