آثار و برکات روزهداري در دنيا، قبر و قيامت - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١٣٧
مراحلي را پيموده بود. اهل ذکر و دعا و مناجات بود. در بين راه که او را ميديدند، غالباً ذکر خداي سبحان را به لب داشت.
در جلسات که شرکت ميکرد، وقتي جلسه به سکوت ميکشيد، ديده ميشد، که لب هاي استاد به ذکر خدا حرکت مينمود. به نوافل مقيّد بود. حتي گاهي ديده ميشد که در بين راه مشغول خواندن نمازهاي نافله است.
شب هاي ماه مبارک رمضان تا صبح بيدار بود و مقداري مطالعه ميکرد و بقيه را به دعا و قرائت قرآن و نماز و ذکر مشغول بود.[١]
نذر عجيب آيتالله العظمي بروجردي e
مرحوم آيتالله العظمي بروجرديe در بروجرد که بود، نذر کرد که اگر خشم خود را کنترل نکند، و به مردم تندي نمايد،يکسال پشت سر هم روزه بگيرد.
ولي روزي هنگام مباحثه علمي با يکي از شاگردان خود، بر اثر اينکه شاگردش مطالب غير مناسب ميگفت، طاقت نياورد و به او تندي کرد، و نذرش شکسته شد، بعدا يکسال پشت سر هم روزه گرفت تا نذرش را ادا نمايد. در اينجا به ياد سخن امام سجاد عليهالسلام افتادم که در مقام دعا به خدا عرض ميکند: «و لا ترفعني في الناس درجةً الّا و قد حططني عند نفسي
[١] . يادنامه علامه ، ص ١٣١ ؛ سيماي فرزانگان ، ص ١٦٣.