موضوع افطاري دادن به روزه‌داران و تقدير از اين بندگان صالح و پاک از سنّت‌هاي سابقه‌دار اسلامي است که در تمامي اعصار و قرون مورد اهتمام مسلمانان بوده و نه تنها در اعصار پيامبر صلي‌الله‌علیه‌و‌آله و امام عليه‌السلام رايج بوده، بلکه در عصرهاي ديگر نيز همچنان به قوّت خود باقي بوده و مي‌باشد.

روزه‌داران با پيروزي بر هواي نفس قلب هايشان را از هر گونه کينه و تفرقه پاک مي‌کنند و کدورت هايي را که منشأ شيطاني دارد، مبدّل به صفا و صميمت مي‌سازند و ماه رمضان بهترين فرصت براي اين دگرگوني و عالي‌ترين فصل براي غرس کردن نهال وحدت در قلب هاي موحدين است.

پيامبر گرامي اسلام n به اين نکته مهم، توجهي خاص فرموده و به مسلمين دستور مي‌فرمايد که براي ايجاد اتحاد و انسجام ميان همه اقشار جامعه همديگر را به بهانه افطار دعوت کنيد تا در سايۀ ماه رمضان اتحاد و اتفاق، هرچه بيشتر ميان مسلمانان ريشه بدواند.

در اين باره آن حضرت مي‌فرمايد: «اَيُّها النّاسُ مَنْ فَطَر مِنْکُمْ صائماً مُؤمِناً في هذَا الشَّهْرِ کانَ لَهُ بِذلِکَ عِنْدَاللهِ عِتْقُ رَقَبَةٍ وَ مَغْفِرَةُ لِما مَضي مِنْ ذُنُوبِهِ...»؛[١]

اي مردم: هر کس از شما مؤمن روزه‌داري را در اين ماه افطاري دهد، براي اوست در مقابل اين عمل، ثواب آزاد کردن بنده، و آمرزش گناهان گذشته‌اش.

[١] . خطبه شعبانيه.