عيد در زبان فارسي به معناي جشن، ولي در عربي از نظر معناي لغوي از عُوْد به معناي بازگشتن گرفته شده است. دو جهت در علّت نامگذاري آن؛ به اين واژه گفته شده:[١]

١. برخي گفته‌اند: علّت اين که «عيد» را عيد گفته‌اند: اين است که مردم در آن روز به وسيلۀ توبه و دعا و نيايش بسوي پروردگار متعال باز مي‌گردند و خداي سبحان نيز با مغفرت و عطايا بسوي بندگانش بر مي‌گردد.

درداستان حضرت موسي A آمده‌است:«وَ مَوْعِدُکُمْ يَوْمُ الزينَةِ».[٢]

علامه طباطبائي مي‌گويد: از سياق آيه اين چنين پيداست که در يک روز معيّن پيروان حضرت موسي A خودشان را زينت مي‌دادند و بازارهايشان نيز مزيّن مي‌کردند، به عنوان عيد جشن مي‌گرفتند.

حضرت موسي عليه‌السلام در آن روز با استمداد غيبي خداوند، کليۀ کيد و مکر ساحران و جادوگران فرعون را بر باد داد، و پيروزمندانه، در برابر فرعونيان به شهر بازگشت.

٢- برخي ديگر از بزرگان گفته‌اند: علت اينکه «عيد» را عيد ناميدند، اين است که خداي متعال در آن روز به بندگان مؤمنش فوائد جميله و عائدات جزيله و پاداش بزرگ مي‌دهد.

[١] . سيره ماه رمضان ، ص ٤٣٦ .

[٢] . سوره طه/٥٩ .