آثار و برکات روزه‌داري در دنيا، قبر و قيامت
(١)
پيش گفتار
١١ ص
(٢)
آيه اول
١٧ ص
(٣)
آيه دوم
١٩ ص
(٤)
آيه سوم
٢١ ص
(٥)
پيام ها و نکته ها
٢٤ ص
(٦)
اهميت ماه رمضان
٢٩ ص
(٧)
شياطين در اين ماه در غل و نجيرند
٣٥ ص
(٨)
درهاي بهشت باز است
٣٥ ص
(٩)
بهترين ماه ها
٣٥ ص
(١٠)
پنج چيز به روزه دار عطا مي شود
٣٦ ص
(١١)
خداوند در اين ماه هفت صفت به او عطا مي کند
٣٧ ص
(١٢)
ماه آمرزش و رحمت
٣٧ ص
(١٣)
پاداش حسنات و نيکي ها در اين ماه مضاعف است
٣٨ ص
(١٤)
ماه برکت
٣٩ ص
(١٥)
ماه آزادي از آتش جهنم
٣٩ ص
(١٦)
ماه ريزش گناهان
٣٩ ص
(١٧)
شادي روزه دار هنگام ملاقات خداوند
٣٩ ص
(١٨)
ده برابر پاداش مي گيرد
٤٠ ص
(١٩)
پاداش آن را خدا مي دهد
٤٠ ص
(٢٠)
از صفات نيک
٤٠ ص
(٢١)
مشمول دعاي فرشتگان
٤١ ص
(٢٢)
سلامت و تندرستي مي آورد
٤١ ص
(٢٣)
دعاي او رد نمي شود
٤١ ص
(٢٤)
خواب روزه دار عبادت است
٤٢ ص
(٢٥)
سکوت او تسبيح است
٤٢ ص
(٢٦)
سپري است در برابر آتش جهنم
٤٢ ص
(٢٧)
زکات بدن است
٤٢ ص
(٢٨)
روي شيطان را سياه مي کند
٤٢ ص
(٢٩)
جهاد کردن در راه خداست
٤٣ ص
(٣٠)
در روز قيامت سير مي شود
٤٣ ص
(٣١)
ريّان، درب اختصاصي روزه داران
٤٣ ص
(٣٢)
جهنم بر روزه داران حرام است
٤٤ ص
(٣٣)
نشانه هاي بهشتيان
٤٤ ص
(٣٤)
غيبت
٤٥ ص
(٣٥)
عدم ورع و پارسائي
٤٥ ص
(٣٦)
دشنام
٤٥ ص
(٣٧)
نافرماني از رهبر
٤٦ ص
(٣٨)
سخن چيني
٤٦ ص

آثار و برکات روزه‌داري در دنيا، قبر و قيامت - مُهری، محمد جواد - الصفحة ١٢٩

روزه نيست، ولي مي‌خواهد عادت هر پنجشنبه خود را ترک نکند.

مدت ها از زندگي مشترک ما گذشت تا من متوجه شدم پنجشنبه هر هفته را روزه مي‌گيرد و چون نه تنها هيچ چيز در اين رابطه حتي به من نمي‌گفت، بلکه طوري هم رفتار مي‌کرد که من فکر مي‌کردم ناهارش را خورده و به منزل آمده است. بعد که ديدم پنجشنبه‌اي هم که در منزل است غذا نمي‌خورد، فهميدم روزه مستحبي مي‌گيرد.[١]

حالات سيدمهدي قزويني در ماه رمضان

در حالات عالم بزرگوار، سيدمهدي قزويني آمده که رسمش اين بود که نماز مفرب را در مسجد مي‌خواند و مردم نيز اجتماع مي‌کردند و بعد از آن نوافل مرّتبه ي ماه رمضان را بجا مي‌آورد، سپس به منزل مي‌آمد و افطار مي‌کرد و باز به مسجد بر مي‌گشت و نماز عشا را با مردم بجا مي‌آورد، آنگاه نوافل مرتّبه ي آن را مي‌خواند و بعد با جمعيّت زيادي به منزل برمي‌گشت و بعد از لحظاتي که آرام مي‌گرفتند، يکي از قرّاء شروع به قرائت قرآن مي‌کرد و با آهنگي بلند و دلنواز، آياتي از کتاب خدا را تلاوت مي‌کرد، آياتي که در تحذير و ترغيب و موعظه بود و به نحوي تلاوت مي‌کرد که سنگ گران را ذوب مي‌کرد و قلب هاي قاسي و سخت را نرم مي‌نمود، آنگاه ديگري مي‌آمد و ذکر مصائب حضرت ابي عبدالله


[١] . همان ، ص ٣١ .