و بر کساني که قدرت انجام آن را ندارند (همچون بيماران مزمن و پيرمردان و پيرزنان) لازم است کفاره بدهند، مسکيني را اطعام کنند، و کسي که کار خير کند (بيش از مقدار، طعام مسکين بدهد)، براي او بهتر است، روزه گرفتن برايتان بهتر است، اگر بدانيد.

توضيح:

پس از بيان حکم و فلسفه روزه در آيه قبل، براي کاستن از سنگيني روزه، چند دستور ديگر را در اين زمينه بيان مي‌فرمايد:

١. چنان نيست که مجبور باشيد، تمام سال يا قسمت مهمي از آن را روزه بگيريد، بلکه چند روز معدودي را بايد روزه بداريد.

٢. هر کس از شما مريض يا مسافر بود، از اين حکم معاف است. و روزه بر او نيست و بايد بعد از ماه رمضان، به تعداد ايّامي که روزه نبود، قضا کند.

٣. کساني که توانايي و طاقت روزه گرفتن را ندارند، مانند بيماران و سالمندان و زنان باردار و شيرده، چنين افرادي روزه خود را بخورند، ولي در مقابل آن فديه و کفاره بدهند، ميزان فديه‌اي که بايد بدهند، سير کردن يک فقير به جاي يک روز است، اما اگر کسي بخواهد در عوض يک روز، عده‌اي بيش از يک نفر گرسنه را سير کند، بهتر است.

البته آيه از اينکه اين افراد در صورت توانايي، روزه خود را هم قضا بکنند ساکت است، ولي در فقه چنين است که در