آثار و برکات روزهداري در دنيا، قبر و قيامت - مُهری، محمد جواد - الصفحة ٢٢ - آيه سوم
توضيح:
پس از بيان حکم و فلسفه روزه و اينکه روزه گرفتن در چند روز معيّن است، اينک آن روزها را تعيين ميکند و ميفرمايد:
آن روزهاي معدود عبارتند از ايام ماه رمضان که داراي امتياز ويژهاي است، ماه رمضان ماه خداست و داراي فضيلتي است که ماه هاي ديگر، آن فضيلت را ندارند.
زمان و مکان به خودي خود، داراي هيچ فضيلتي نيست، بلکه اين حوادث مهم است که به زمان و مکان امتياز ميدهد.
در اين آيه خداوند علت فضيلت ماه رمضان را بيان ميکند و آن اينکه قرآن کريم در اين ماه نازل شده است و ضمناً چند صفت از اوصاف برجسته قرآن را بيان ميکند.
يکي اينکه قرآن هدايتگر است و انسان ها را، به راه راست و درست رهنمون ميشود، ديگر اينکه نشانههاي روشني از هدايت و فرمان در آن است، يعني قرآن ضمن اينکه بشر را هدايت ميکند، به او قدرت تشخيص هم ميدهد و انسان بوسيله قرآن ميتواند حق را از باطل و راه را از چاه تشخيص بدهد و به حقيقت دست يابد.[١]
در اين آيه پس از بيان مطلب فوق؛يک بار ديگر اين حکم را تکرار ميکند که اگر کساني مريض باشند و يا در سفر باشند، در روزهاي ديگري
[١] . تفسير کوثر، ج١ ، ص ٤٥٣.