و موثق، در آن هست؛ شرح‌حال ابو الخطاب مقلاص، غالى معروف، نيز هست. از غيرشيعه فقط كسانى را نام مى‌برد كه براى شيعه روايت كرده و در شمار رجال حديث شيعه باشند.[١] پس آمدن نام كسى در اين كتاب نه دليل شيعى بودن اوست و نه نشانه وثاقتش، چنانكه نيامدن نام كسى در آن نه دليل شيعى نبودن اوست و نه دليل ضعفش.

در آغاز كتاب هفت روايت در ستايش راويان و حاملان حديث و چهار روايت درباره ياران و نزديكان على- عليه السلام- نقل مى‌كند و سپس به ذكر نام رجال مى‌پردازد. در آغاز گاه فقط نام شخص مورد ترجمه را ذكر مى‌كند و پس از آن به گزارش روايتهايى درباره او مى‌پردازد، مثلا: زيد بن صوحان- جبرئيل بن احمد، قال حدثنى موسى بن معاوية بن وهب .... تا آخر، در عنوان بالا شخص مورد ترجمه زيد بن صوحان است و جبرئيل بن احمد راوى نخستين در سلسله حديثى است كه درباره زيد بن صوحان نقل شده. پس از اين حديث، حديث بعد چنين آغاز مى‌شود: على بن محمد القتيبى قال ... تا آخر. و بدين‌ترتيب همه رواياتى كه درباره زيد بن صوحان آمده پى‌درپى نقل مى‌شود.

و گاه نام شخص مورد ترجمه با كلمه «فى» مشخص مى‌شود، مثلا: فى الحسين بن بشار- حدثنى خلف بن حماد، قال حدثنا ... تا آخر، كه حسين بن بشار مورد ترجمه است. و گاه نيز

[١] . قاموس الرجال، ج ١، ص ١٦.