امام حسن مجتبی(ع): «الْبُخْلُ أَنْ یَرَى الرَّجُلُ مَا أَنْفَقَهُ تَلَفاً وَمَا أَمْسَكَهُ‌ شَرَفا؛ بخل، آن است که آدمی، آنچه را انفاق کرده است، بر باد رفته بداند و آنچه را نگه داشته است، (مایه) بزرگی بشمارد».[١]

[١]. الدره الباهره، ص٢٢؛ نزهة الناظر، ص١٢٢،ح١٩٩؛ کشف الغمه، ج٢، ص١٩١؛ العدد القویه، ج٤، ح٣٤.