«امام علی(ع) شنید که مردی می‌گوید که بخیل عذر پذیرتر از ستمگر است. حضرت به او فرمود: دروغ گفتی چه بسا ستمگری توبه و طلب مغفرت می‌کند و مَظلمه را بر صاحبش برمی‌گرداند، ولی تنگ‌نظر آن‌گاه که بخل می‌ورزد از زکات و صدقه و صله‌رحم و مهمان‌نوازی و انفاق در راه خدا و کارهای خیر بازمی‌ماند و حرام است که بخیل وارد بهشت شود».[١]

[١]. فروع الکافی، ج٤، ص٤٤؛ قرب الاسناد، ص٧٢؛ من لایحضره الفقیه، ج٢، ص٦٣؛ مکارم الاخلاق، ص١٣٤.