نقل است به بخیلی گفتند: ما به دیدن تو می‌آییم و می‌ترسیم که از زیاد نشستن ما ناراحت شوی. علامتی تعیین کن که وقتی آن را دیدیم، برویم. بخیل گفت: هر وقت گفتم غذا بیاورند، شما بروید.[١]

بخیــــــل توانگـــــــر بدینــــــــــار و سیــــــــــم[٢] طلســــمی‌ســت بـــالای گنجــــــــی مقیـــم

از آن ســـــــــــــــال‌هـــــا می‌بمــــــــــــاند زرش که گــــردد طلســـــــمی چنین بر ســــــرش

بسنـــــگ اجـــــــــل ناگهـــــش بشکننــــــد بـه آســــودگی گنـــــــج قسمــــــت کننــــــــد

پـس از بـــــردن و گِرد کـــــردن چــــو مــــور بخور پیش از آن کت[٣] خورت کرم گور [٤]

[١]. گزیدة زَهر الربیع، ص٩٠.