بخیل نامه - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٤٣ - شفا

مکن زر جمــع چون سیماب[١] درتـــــاب[٢] که خواهی گشت ناگه همچو سیماب

ازان زر بیشتــــــــــر در زیـــــــــــر خاکســـت که از وی بیشتــــــــر مردم هـــلاک‌است

زری کان[٣] سنگ در کوه و کمر داشت بخیل از سنگ آن زر سخــت‌تر داشت

بـــــده از مردمـــــی صـــد گنـــج پیوســـت ولی یک نان جو بمردی کم ده از دست

خســــی کو نان ده آمـــــد از کســـی بــه[٤] که یک نــان ده زفرمــــان ده بسی به[٥]

ولی کُشتـــــــه شــدن در پــای پیـــــــلان به از نان خـــوردن از دســـت بخیــلان[٦]

[١]. جیوه.