بخیل نامه - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٦٥ - انجیر

هـــــــر دِرَم سیـــــم که حــــــق فقیـــــــر زیر زمیـــــــن می‌کنـــــــی‌اش جایگیــــر

بهر جـــــــزای تو بـــــــه روز شمـــــــــــــار سـرخ چو دینـــــار کننـــــــدش زِ نـــــــار[١]

گــاه به رخ داغ نهنــــــدت که هــــان بهر چـــه رخ داشتـــی از وی نهــــــان

گاه به پهــــلو کــه ز بــــس بی‌رهــــی[٢] پهلــــو ازو بهــــــر چــه کــــردی تهــــی

گــاه به پشتــت کـــه ز روی درشــت[٣] بهر چه کردی سوی بیچــاره پشت

داغ دو رویــــــه[٤] به تنـــــــت لالـــه‌وار[٥] بس کـــه بســــــوزند شـــوی لالــــه‌زار

جــــای دگــــــــر داغ کنــــــــد هــــر دَرَم[٦] همچــــو تو ننهنـــــــد به بالای هــــــم

قدر درم گـــر بود افـــزون به فــــرض طول دهندت به همان قدر و عرض

تفرقه کن جمع درم‌هــــای خویـش سینه تهی کن ز الــــم‌های خویــش

[١]‌ . آتش.