شخصی هرگاه پولی به دستش می‌آمد، می‌گفت: ای پول! چه قدر گردش کرده‌ای که به دستم رسدی. اکنون به صندوق افکنم و زندانی‌ات به طول انجامد. آن‌گاه پول را در صندوق می‌افکند و قفل بر آن می‌زد. به وی گفتند: چرا انفاق نمی‌کنی، حال آنکه ثروت تو خیلی زیاد است؟ گفت: ادامه روزگار بیشتر است.[١]

داشـــــت میــــــراث بنـــــــــده‌ای ز پـــــــــدر[٢] بستـــــــه در خدمتــــــــش چو مـــور کمـــــر

تنـــــــــی از لاغــــــــــری به مـــــــــــو نزدیــک چـــــون میــــان بتـــــان[٣] همـــــه باریــــک

بــــودی از بــــس گرسنــــــگی خــــــــــورده چـــــون خیـــــالی[٤] نـــــه زنــــده نی مــــرده

جامــــــه‌ای در بـــــرش ســـراســـر چـــــاک در حِــــرمــــان[٥] دیگـــــــــرش هـــــر چــــاک

بوالفضــــــولی چــــــــو حـــــــال او را دیــــــد خبــــر از خـــــوان خواجـــــه‌اش پرسیــــــد

[١]‌. گزیدة زهرالربیع، ص٨٩.