بخیل نامه - پوریزدی، رحمت - الصفحة ٦١ - ذخیره

گفت کـــو[١] را شکستــــه خوانــــی هسـت در فـــــراخی بســـی کــــم از کـف دســــت

گرد خوان صحن[٢] و کاسه‌اش بی آش هر یکـــــی همچــــــو دانـــــه خشخــــاش

کـــــــــــز ســــــــــر سوزنــــــــــش خراشیـــــــده صحــــــن مـــــا کاســــــــه زان تراشیــــــده

مگــــــس از آش او شـــــــود محــــــــــــروم گـــــر نهــــد پشـــــه‌ای در آن خرطــــــــوم

نیم شب خوان کشــد به خانه و بس که نه پشه ست آن زمان نه مگــــس[٣]

[١]‌ . که او را.