یکی از طفیلیان[٢] برای نوزادش ولیمه می‌داد. طفیلیان دیگر باخبر شدند و آمدند. همه را به غرفه جداگانه‌ای فرستاد و پلکان را برداشت و در آنجا محبوس ماندند تا مهمانان غذا خورند و رفتند، آن گاه طفیلیان را فرود آورد و از خانه بیرون کرد.[٣]

بخل نخلیست نوش او همه نیش جگر خستــــــــــگان ز نیشــــش ریش[٤]

گر بیـــــالایدت به شهــــــد انگشـــــــت سازدت خــــــم ز بـــــار منت پشــــــت[٥]

[١]‌. تحف العقول، ح٩٧؛ بحارالانوار، ج٧٧، ص٢١١، ‌ح١.