دين و زندگانى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٥٠ - - فصل نهم - اسلام و علم و اجتماع

١- هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ‌ (قرآن مجيد)

يعنى آيا آنانى كه مى‌دانند (و علم دارند) و آنانى كه نمى‌دانند، برابراند؟ (نه عالمان از غير خود برتراند)

٢- يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ‌ (قرآن مجيد)

خداوند بلند مى‌برد درجات آنانى را كه ايمان آورده‌اند و آنانى را كه علم داده شده‌اند.

مستفاد از اين آيه اين است كه عنصر علم همانند عنصر ايمان كه مقدس‌ترين عنصر دينى است موجب ترفيع مقام و عظمت انسانى مى‌گردد

در اسلام ملاك برترى يك فرد بر فرد ديگر به سه اصل است، ايمان، علم، طهارت نفس (تقوى) و ديگر سببى براى امتياز وجود ندارد.

٣- قُلِ انْظُرُوا ما ذا فِي السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ. (قرآن مجيد)

بگو نظر افكنيد كه در آسمان‌ها (كهكشان‌ها) و زمين چيست؟

در اين آيه شريفه دقت كنيد تا عظمت قرآن براى شما بهتر روشن شود.

٤- قُلْ سِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ بَدَأَ الْخَلْقَ‌ (عنكبوت/ ٢٠)

بگو در لاى زمين بگرديد و نگاه كنيد كه آفرينش چگونه آغاز يافته (يا ابتداى مخلوق را مورد نظر قرار بدهيد تا اعاده خلقت آن را در قيامت بفهميد.)