فرهنگ نامه مرثيه سرايى و عزادارى سيد الشهداء - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٠ - فصل دوم فلسفه عزادارى
بىترديد، اظهار محبت نسبت به خاندان پيامبر از طريق سوگوارى براى سالار شهيدان همانطور كه اشاره شده پسنديده و تعظيم شعائر الهى است، ليكن تأمل در رواياتى كه توصيه و تأكيد بر تداوم اقامه ماتم بر سيد الشهدا دارند ايجاب مىكند كه عزادارى براى ايشان، فلسفهاى بسيار فراتر از اظهار محبت به اهل بيت عليهم السلام داشته باشد.
بلكه از نگاه سيد بن طاووس، اگر امتثال امر كتاب و سنت نبود، اظهار محبت نسبت به اهل بيت عليهم السلام ايجاب مىكرد كه به دليل منزلت والايى كه امام حسين عليه السلام و يارانش به واسطه شهادت بدان دست يافتند، اظهار مسرّت و شادمانى كنيم، متن سخن ايشان اين است:
اگر نبود كه پوشيدن لباس سوگ و مصيبت، به خاطر از ميان رفتن نشانههاى هدايت و تأسيس پايههاى گمراهى، و تأسف بر سعادتى كه از دست داديم و افسوس بر چنين شهادتى امتثال امر كتاب و سنت است، ما در برابر آن نعمت بزرگ لباس شادى و خوشحالى مىپوشيديم. و چون در بىتابى و سوگوارى، خشنودى صاحب روز معاد هست و نيكان در آن غرضى دارند، ما لباس عزا پوشيديم و همواره اشك ريختيم و به چشماهايمان، گفتيم: همواره بگرييد و به دل هايمان گفتيم: همانند زنان جوان مرده ماتم بگيريد.[١]
بنا بر اين، بايد ديد حكمتِ آن همه تأكيد بر عزادارى و گريه براى ابى عبد اللَّه عليه السلام چيست؟
[١]. الملهوف: ص ٨٣.