فرهنگ نامه مرثيه سرايى و عزادارى سيد الشهداء - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٩ - ١ تحريف هدف عزادارى
از اين نظر حادثه كربلا يك جنايت و يك تراژدى است، يك مصيبت است، يك رثاء است. اين صفحه را كه نگاه مىكنيم، در آن، كشتن بىگناه مىبينيم، كشتن جوان مىبينيم، كشتن شيرخوار مىبينيم، اسب بر بدن مرده تاختن مىبينيم، آب ندادن به يك انسان مىبينيم، زن و بچّه را شلاق زدن مىبينيم، اسير را بر شتر بىجهاز سوار كردن مىبينيم. از اين نظر قهرمان حادثه كيست؟ واضح است وقتى كه حادثه را از جنبه جنايى نگاه كنيم، آن كه مىخورد قهرمان نيست، آن بيچاره مظلوم است. قهرمان حادثه در اين نگاه يزيد بن معاويه است، عبيد اللَّه بن زياد است، عمر سعد است، شمر بن ذى الجوشن است، خولى است و يك عدّه ديگر. لذا وقتى كه صفحه سياه اين تاريخ را مطالعه مىكنيم، فقط جنايت ورثاء بشريّت را مىبينيم. پس اگر بخواهيم شعر بگوييم چه بايد بگوييم؟ بايد مرثيه بگوييم و غير از مرثيه گفتن چيز ديگرى نيست كه بگوييم. بايد بگوييم:
|
ز آن تشنگان هنوز به عيّوق مىرسد |
فرياد العطش زبيابان كربلا[١] |
|