فرهنگ نامه مرثيه سرايى و عزادارى سيد الشهداء - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٤ - ٢ نذر كردن ليلا براى سلامتى علىاكبر
چقدر ما روضه ليلا و على اكبر داريم، روضه آمدن ليلا به بالين على اكبر.
حتّى من در قم، در مجلسى كه به نام آيت اللَّه بروجردى تشكيل شده بود كه البته خود ايشان در مجلس نبودند، همين روضه را شنيدم كه على اكبر به ميدان رفت، حضرت به ليلا فرمود كه: «از جدّم شنيدم كه دعاى مادر در حقّ فرزند مستجاب است، برو در فلان خيمه خلوت موهايت را پريشان كن، در حقّ فرزندت دعا كن شايد خداوند اين فرزند را سالم به ما برگرداند!»
اولًا ليلايى در كربلا نبوده كه چنين كند. ثانياً اصلًا اين منطق، منطق حسين نيست. منطق حسين در روز عاشورا، منطق جانبازى است. تمام مورّخين نوشتهاند كه هر كس اجازه مىخواست، حضرت به هر نحوى كه مىشد عذرى برايش ذكر كند، ذكر مىكرد، به جز براى على اكبر، فاستأذن في القتال اباه فأذن له. يعنى تا اجازه خواست، گفت برو. حال چه شعرها كه سروده نشد! از جمله اين شعر كه مىگويد:
|
خيز اى بابا از اين صحرا رويم |
نك بسوى خيمه ليلا رويم[١] |