صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٤ - اعظمِ معاصى اختلاف علما

معصيتى بكند، اين جامعه را فاسد مى‌كند:

اذا فَسَدَ العالِمُ فَسَدَ العالَم. [١]

اين يك مطلب واضحى است كه هر مقدارى كه شعاع وجودى اين عالِم است، همان مقدار فاسد مى‌كند. الآن عالِمهايى پيدا مى‌شود- كه در فرض كنيد- كه يك جايى، در تهران، در جاهاى ديگر، پيدا مى‌شود كه همان جا كه هستند يك محله را به گند زده‌اند! خوب گند اين آخوند در آنجا يك محله را برده؛ در جهنم هم گندش را همه مى‌شنوند؛ اذيت مى‌كند همه را.

قرآن كريم: امانت نزد ما

ما وظيفه نداريم؟ آقا، اين قرآن، اين قرآن كريم پيش ما امانت است؛ ما وظيفه نداريم حفظ اين قرآن كريم را بكنيم؟ حفظ اين احكام اسلام را ما وظيفه نداريم بكنيم؟ وظيفه ما همين است كه يك مطالب اصولى را بحث كنيم تا آخر. بعد از پنجاه سال كه مطالب اصولى هم خيلى درست شده است، وقتى كه اخلاقش را، عرض مى‌كنم آدابش را، آداب دينى‌اش را اينها ... اينها نيست اين طور. بايد از اول اين مطلب را شما در نظر داشته باشيد، شما جوانيد مى‌توانيد، از اول هر قدمى كه براى علم برمى‌داريد، همان قدر يك قدم هم براى تقوا برداريد؛ براى تهذيب نفس برداريد؛ براى اينكه هواى نفس را كم كنيد برداريد.

اعظمِ معاصى: اختلاف علما

براى چى شما نزاع با هم داريد؟ آخر چه‌تان است؟ چه دشمنى‌اى با هم داريد شما؟ هر كدام از يك بلدى هستيد، همه‌تان هم اهل علم هستيد، و همه‌تان هم ان شاء اللَّه خوب هستيد، چرا بايد اين طور باشد كه بگويند كه آقايان اگر چنانچه يك صحبتى نشود، اگر چنانچه يك موعظه‌اى نشود، ممكن است يك انفجارى حاصل بشود! ممكن است كه به جان هم بيفتند! آخر چرا؟ سر چى شما دعوا داريد؟ شما خيال مى‌كنيد دعواى شما دعواى بين دو نفر پهلوان است؟ دعواى شما پيش خدا اعظمِ از همه معاصى است؛ ... براى اينكه يك جامعه را شما به گند مى‌زنيد؛ يك نجف را شما ساقط مى‌كنيد در نظر

[١] بحار الانوار، ج ٧٤، ص ١٣٨.