صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٢٥٧ - نامه به يكى از دوستان (شهريه طلاب)

نامه [به يكى از دوستان (شهريه طلاب)]

زمان: ٢٧ دى ١٣٤٨/ ٩ ذى القعدة ١٣٨٩

مكان: نجف‌

موضوع: شهريه طلاب‌

مخاطب: نامشخص‌

بسمه تعالى‌

به عرض مى‌رساند، مرقوم محترم واصل، سلامت و توفيق جنابعالى را خواستار است. در موضوعى كه مرقوم شده بود اين جانب با اين نحو عمل مخالف هستم و عدم را بهتر از اين نحو مى‌دانم. و علاوه بر فرض كه از اين جهت فارغ شوم، قضيه وجه همان نحو كه مرقوم شده بود مورد اشكال است. با اين وضع كه شايد درست حتى جنابعالى هم مطلع نباشيد، تقريباً بايد گفت كه اشخاص مهم كه كمكهاى وافى مى‌كردند براى اخافه اشخاص- چه دستگاه و چه غير آن- از پرداخت خوددارى كرده‌اند. از اصفهان، كه يكى از محالّى است كه اگر محذورى نبود شايد اين جانب را از غير مستغنى مى‌كرد، جزئياتى مى‌رسد كه كارى از آن ساخته نيست. مقصود من از اين جملات نه آن است كه در نظرم خيلى اين مسائل مورد اهميت است بلكه براى آن است كه آقايان گمان نكنند كه شهريه در نجف و قم دادن ميسور است؛ و قطع اينجا را هم ديگر نمى‌توانم بكنم و مصلحت هم نيست، و ادامه هر دو ميسور نيست. «و الامر الى اللَّه تعالى و لَعَلَّهُ يحدث بعد ذلك امراً». [١] و السلام عليكم.

مبلغ يك هزار تومان از جنابعالى و يكصد و سى تومان ديگر واصل شد. از جنابعالى اميد دعاى خير دارم. ٩ شهر قع ٨٩

[١] امر به خداى تعالى واگذار است و باشد كه بعد از اين، فرجى ايجاد نمايد.