قتل عام كردند كه خونهايش به ديوار تا مدتى بود و مسجد را درش را بسته بودند كه كسى نبيند، ما جشن بگيريم؟! براى آنكه ١٥ خرداد را پيش آورده، و به طورى كه گفته‌اند و يكى از علماى قم به من گفت كه در قم چهار صد نفر را كشته‌اند و روى هم رفته گفته مى‌شود كه پانزده هزار مردم را قتل عام كرده‌اند، ما جشن بگيريم؟! براى اينها ما بايد جشن بگيريم؟! خوبهاى اينها شقاوت داشتند. يكى از آنهايى كه جزء خوبها حسابش مى‌كنند و شايد فواتح برايش خوانده مى‌شود، براى خاطر اينكه يكوقت به كالسكه او جسارت كرده بود يك فوج گرسنه- در بين راه حضرت عبد العظيم يك فوج گرسنه‌اى نان خواسته بودند، گرسنه بودند، بيچاره بودند، يك سنگى هم پرت شده بود يا كرده بودند طرف كالسكه او- گفت كه اين فوج يا اين دو فوج را طناب بيندازيد، بردند طناب انداختند [و] عده كثيرى را با طناب خفه كردند. و يكى از وزراى بزرگ، يكى از اشراف ايران، رفت اعتراض كرد كه آقا اينها بنده خدايند، چرا اين جور مى‌كنيد. اين خوبهايشانند، بدهايشان كه وا مصيبتاست كه ما داريم مى‌بينيم.

براى اين حكومتها عزا بايد گرفت‌

اينها با هفت معاء مى‌خورند؛ با هفت معاء! اصلًا اعتناى به اينكه يك ملتى است [و] اين ملت بايد زندگى بكند ندارند. هر روز- هر روز نه البته، بسيارى از اوقات- به ما مى‌نويسند كه اجازه بدهيد فلان جا حمام درست كنيم. پس چه شد اين حرفهاى شما كه مى‌گوييد همه ايران در رفاه هستند؟ همه ايران در رفاه هستند و بچه‌هايشان را مى‌فروشند براى گرسنگى! در رفاهند همه ايران؟! چه رفاهى الآن براى ايران هست؟ بازار ايران را دارند الآن چپاول مى‌كنند كه يك مقدارى‌اش را خرج اين جشن مفتضحانه بكنند، باقى‌اش را هم خودشان مصرف كنند يا مأمورين مصرف كنند. سرمايه‌هاى مردم و مسلمين بيچاره را صرف اين مى‌كنند و از بودجه خودِ مملكت چقدرها، چقدر ميليونها، دهها ميليون خرج يك همچو ملعبه‌اى، يك همچو مضحكه‌اى مى‌كنند. براى چه؟ براى هواى نفس. همين كه گفته بشود كه ما آنيم كه جشن گرفتيم، و ما مفاخرمان اين است كه‌