يارى‌مان كن و پناهمان ده از شرّ وسوسه شيطان، آن راهزن طريق انسانى و راهبر دوستان خويش به دره‌هاى ژرف طبيعت ظلمانى، ما را به راه راست هدايت فرما كه برزخيت كبرى‌ و مقام جمع اسماى حسناست. [١]

خدايا؛ درود بى‌پايان فرست بر مبدأ و غايت ظهور و صورت و ماده اصل نور (كه هيولاى اولى است) و هم او برزخ كبراست چنانچه [دَنى‌] نزديك شد پس تعينات را رها كرد [فَتَدلّى‌] و خراميد [فكانَ قابَ قَوسَيْنِ‌] پس در جايگاه يك كمان كامل با دو قوس وجود و تكميل دايره غيب و شهود قرار گرفت [أو أدْنى‌] يا نزديكتر از آنكه همان مقام عماء است، بلكه در آن جايگاه هيچ مقامى نيست- بنا بر اصح نظريات- (عنقا شكار كس نشود دام بازگير). [٢]

و خدايا؛ درود فرست بر آل او كه ظهور الهى را گشايشگر و نور الهى را نمايانگرند بلكه نورٌ على‌ نور هم ايشانند، ريشه و شاخه درخت مباركه زيتون و سدرة المنتهى‌ [درختى در بالاترين مكان بهشت‌] هم اوست‌ [٣] و هم او جنس و فصل كوْن جامع و حقيقت كليه است. [٤]

مخصوصاً درود بر آن كسى كه ولايت محمديه را به نهايت رسانده، فيضهاى احمدى را پذيرفته (قبض كرده)، با وصف ربوبيت الهى پديدار شود چنانچه پدرانش با عبوديت آشكار شدند، چرا كه عبوديت حقيقتى است كه كُنه آن ربوبيت است. آنكه خدا را در مُلك و ملكوت جانشين و ائمه كجاوه جبروت را پيشوا، احديت اسماء الهى را

[١] مقام برزخيت كبرى‌ كه مقامى بين احديت صِرف و كثرت امكانى است، مقامى است كه در آن ولايت كلى حاصل. مى‌شود. اين مقام با قرب فرايض حاصل شده و عبدْ سمع و بصر حق مى‌شود، چنين مقامى نهايت معراج رسول اكرم (ص) بوده و براى ديگران به تبع آن حضرت حاصل مى‌شود.

[٢] در حديثى از رسول اكرم (ص) آمده است كه خداوند قبل از آنكه مخلوقات را بيافريند در عماء بود، و درباره معناى آن احتمالات زيادى آمده است كه يكى از آنها اين است كه در حجاب اسماء ذاتى بود.

[٣] اينكه صفت مفرد براى ائمه اطهار آمده است با توجه به تعبيرات لفظى است نه معنى.

[٤] كوْن جامع عالَمى است كه مقام احديت جمع اسماء غيبى و شهودى است، و تعبير ديگرى از انسان كامل است كه همه حضرات را در خود جمع كرده است.