به عرض عالى مى‌رساند، دور افتادن از مراكز خبر و سفر به همدان و قِلت معاشرت موجب شد كه از قضايايى كه در مركز اتفاق افتاده درست مطلع نشدم. اخيراً كه اطلاع حاصل شد خيلى موجب تأسف گرديد. انسان متحير است كه با اين وضعيت چه كند. و با اين ترتيب چه اميدى مى‌توان از اصلاح كشور داشت و به چه اشخاصى مى‌توان اطمينان‌

[١] آقاى فلسفى درباره انگيزه عمال رژيم شاه از بر هم زدن منبر ايشان كه منجر به ارسال نامه توسط امام خمينى شده اظهار مى‌دارد:

روز بعد از افتتاح مسجد ارك، اولين روز ماه مبارك رمضان بود و طبق روال چند سال گذشته كه پس از اقامه نماز ظهر در مسجد شاه منبر مى‌رفتم و مستقيماً از راديو پخش مى‌شد، وارد صحن مسجد شدم. وضعيت غير عادى بود. عده‌اى كه نزديك درب شبستان بودند در محوطه بيرون ايستاده بودند، تا مرا ديدند شروع به شعار دادن كردند. به داخل شبستان مسجد آمدم و چون هنوز قرآن تلاوت مى‌شد، نزديك منبر نشستم. افرادى كه در بيرون ايستاده بودند وارد شبستان شده و شعار مى‌دادند. شرايط به گونه‌اى بود كه اصلًا امكان منبر رفتن نبود. لذا از طريق اتاق استوديو به كتابخانه مسجد رفتم. ظاهراً به شهربانى گفته شده بود كه مراقب باشيد به فلانى آسيب نرسد؛ چون تعدادى از افراد شهربانى دم در كتابخانه ايستادند و چند نفرى هم به داخل آمدند. طرز رفتار و نوع حركات اين افراد، آن هم در ماه رمضان، نشان مى‌داد كه اولًا، مسجدى و پامنبرى نيستند و ثانياً، كارهايشان سازمان يافته است. انتخاب زمان و مكان بر هم زدن مجلس نيز حساب شده بود. معلوم گرديد كه انتشار خبر كذب روزنامه «باختر امروز» بر عليه من در دو هفته قبل از اين حادثه، زمينه‌سازى بوده تا برهم زدن اين منبر، اقدامى مردمى تلقى شود و بگويند چون فلانى بر عليه مصدق صحبت كرده است، مردم جلوى منبر رفتن او را گرفته‌اند. به هر حال يكى- دو ساعتى در دفتر مسجد نشستم. ديدم آنها ول كنِ معركه‌اى كه بر پا كرده‌اند، نيستند. مرتب در حياط مسجد زنده باد مصدق، زنده باد كاشانى و مرگ بر دشمنان نهضت و امثال اينها مى‌گفتند ... اين مطلب را هم بگويم، در همان روز كه اين حادثه در جريان بود، فرماندارى نظامى تهران اطلاعيه‌اى صادر كرد و به وعاظ هشدار داد كه به هيچ وجه در منابر حق صحبت كردن در اطراف مسائل سياسى كشور را ندارند و تنها بايد راجع به موضوعات دينى صحبت كنند. قضيه به ضرر دكتر مصدق و دولت تمام شد. هر روز كه از ماه رمضان مى‌گذشت و من منبر نمى‌رفتم و مردم از شنيدن وعظ و خطابه دينى محروم مى‌شدند، احساسات آنها عليه حركات و تبليغات ضد مذهبى داغتر مى‌شد ... امام خمينى در زمان تعطيل شدن منبرِ مسجد شاه، در همدان بودند و از جريان دير مطلع شدند.