صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ١١٤ - استقلال عراق، مرهون فتواى ميرزاى مجاهد

ملاحظه فرمودند يك حكومت جائر مى‌خواهد حكومت كند، قيامْ وظيفه الهى بود و عمل فرمودند. همين طور ائمه معصومين قيام كردند و لو با عده كم، تا كشته شدند و اقامه فرائض نمودند؛ و هر كدام مى‌ديدند قيام صلاح نيست، در خانه مى‌نشستند و ترويج [دين‌] مى‌كردند. اين شيوه‌اى بود كه از اول اسلام بوده است.

اقدام ميرزاى بزرگ‌

هميشه علما و زعماى اسلام ملت را نصيحت به حفظ آرامش مى‌كردند. خيلى از زمان «ميرزاى بزرگ»، مرحوم «حاج ميرزا محمد حسن شيرازى» [١] نگذشته است؛ ايشان با اينكه يك عقل بزرگ متفكر بود و در سامره اقامت داشت، در عين حالى كه نظرشان آرامش و اصلاح بود، لكن وقتى ملاحظه كردند براى كيان اسلام خطر پيش آمده است و شاه جائر آن روز مى‌خواهد [به‌] وسيله كمپانى خارجى، اسلام را از بين ببرد، اين پيرمرد كه در يك شهر كوچك نشسته و سيصد نفر طلبه بيشتر دورش نبود، ناچار شد سلطان مستبد را نصيحت كند. مكتوبات او هم محفوظ است. آن سلطان گوش نمى‌داد و با تعبيرات سوء و بى‌ادبى به مقام شامخ عالم بزرگ رو به رو شد تا آنجايى كه آن عالم بزرگ مجبور شد يك كلمه بگويد كه استقلال برگردد.

استقلال عراق، مرهون فتواى ميرزاى مجاهد

مرحوم «ميرزا محمد تقى شيرازى» [٢] بعد از اينكه ديدند عراق در معرض خطر است- كه اگر ايشان نبود از بين رفته بود- يك كلمه فرمودند، عرب پشتيبانى كردند؛ مطلب را برگردانيد

تمام ممالك اسلامى مرهون اين طايفه هستند. اينهايند كه تا به حال استقلال ممالك اسلامى را حفظ كرده‌اند. اين ذخاير هستند كه هميشه با نصايح خود، مردم سركش را

[١] ميرزا محمد حسن شيرازى، معروف به «ميرزاى بزرگ» (١٢٣٠- ١٣١٢ ه. ق) از مراجع نامدار شيعه. فرمان معروف «تحريم تنباكو» را ايشان صادر كرد.

[٢] ميرزا محمد تقى شيرازى، معروف به «ميرزاى كوچك» و «ميرزاى مجاهد» (ف: ١٣٣٨ ه. ق) از مراجع عظام شيعه و از شاگردان ميرزاى شيرازى بزرگ.