میکردند این چه رازی است که ما را از سرودن شعر منع میکنی ولی به شنیدن شعر حافظ رغبت نشان میدهی؟ استاد در پاسخ میگفت: شعر حافظ همه الهامات و حدیث قدسی و لطائف حکمی و نکات قرآنی است.

«لطائف حکمی با نکات قرآنی» تعبیر خود حافظ است که میگوید آنچه من میگویم لطائف حکمی است با نکات قرآنی. این جمله میر سید شریف در واقع از خود حافظ گرفته شده.

معلوم میشود که حتی در زمانی که حافظ هنوز جوان و شاگرد میر سید شریف بوده، تلقی افرادی نظیر میر سید شریف از حافظ در این حد بوده است.

یادم نیست من در کجا خواندم که این لقب «لسان الغیب» را که به حافظ دادهاند مال عصرهای متأخر نیست، از همان زمانهای قدیم به او «لسان الغیب» میگویند.

اگر این حرف درست باشد، قرینه دیگری است که این مرد از همان زمان خودش به عنوان یک مرد عارف اهل معنا [شناخته میشده] به طوری که اساساً او را زبان غیب میدانستهاند یعنی اینجور فکر میکردند که این شعرها را که او سروده، او نبوده به عنوان یک بشر که بسراید، بلکه از غیب به زبان او جاری میشده است؛ چنین اعتقادی داشتند.

از تاریخ حافظ، هرچه که ما مطالعه کنیم، این مطلب روشن میشود که حافظ یک مردی بوده در زی علما و البته در عین اینکه یک عارف بوده (نزدیکانش او را به صورت یک عارف میشناختهاند اما نه به صورت یک درویش و صوفی حرفهای) بیشتر به عنوان یک عالم معروف بوده است. آن محمد گلندام هم وقتی میخواهد عذر بیاورد برای اینکه حافظ خودش