عرفان حافظ ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٤ - حافظ از نگاه تاریخ
تمّ دیوان المولی العالم الفاضل، ملک القرّاء و افضل المتأخرین، شمس الملة و الدین، مولانا محمد الحافظ روّح اللَّه روحه و اوصل فتوحه و نوّر مرقده.
مرحوم قزوینی میگوید:
از القاب و نعوتی که این کاتب بسیار نزدیک به عصر خواجه و شاید معاصر خواجه در حق او نگاشته بدون اینکه هیچ عبارتی دیگر دالّ بر اینکه وی از مشاهیر عرفا و صوفیه عصر خود بوده از قبیل قطب السالکین، فخرالمتألهین، ذخرالاولیاء، شمس العرفاء، عارف معارف لاریبی، واقف مواقف اسرار غیبی، و امثال ذلک- که در نسخ جدیده معمولًا بر اسم او میافزایند- در حق او استعمال کرده باشد، شاید بتوان استنباط کرد [١] که خواجه در عصر خود بیشتر از زمره علما و فضلا و دانشمندان به قلم میرفته تا از فرقه عرفا و صوفیه، یعنی جنبه علم و فضل و ادب او بر جنبه عرفان و تصوف او غلبه داشته [٢] و علاوه بر این از نعت «ملک القرّاء» که کاتب در حق او استعمال کرده، به نحو وضوح معلوم میشود که خواجه از معاریف قرّاء عصر خود محسوب میشده و به همین سمت مخصوصاً در زمان خود مشهور بوده و این بیت او که گوید:
عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ | قرآن ز بر بخوانی با چارده روایت | |