آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٢ - تفسیر سوره نور (٣)

شنیدند، مادام که به سرحد یقین قطعی- نه ظنّ و گمان- نرسیدهاند که جای شک و شبهه نباشد و یا بینه شرعی اقامه نشده است، وظیفهشان این است که آنچه میشنوند به اصطلاح معروف «از این گوش بشنوند و از گوش دیگر بیرون کنند» و به تعبیر دیگر همان جا که میشنوند دفن کنند و حتی به صورت این که «من شنیدم» هم نقل نکنند؛ نه تنها به صورت یک امر قطعی نقل نکنند، حتی این طور هم نگویند که «من چنین چیزی شنیدهام.» همین گفتنِ «شنیدم» هم «پخش» است و اسلام از پخش این نوع خبرهای کثیف و ناپاک و آلوده ناراضی است. مخصوصاً یک جمله در ذیل دارد که میفرماید: وَ اللَّهُ یعْلَمُ وَ انْتُمْ لاتَعْلَمونَ. میخواهد بفرماید که شما نمیدانید این جنایت چقدر جنایت بزرگی است و طبعاً نمیدانید که عقوبت این جنایت چقدر بزرگ است. اسلام میخواهد که محیط و جوّ جامعه اسلامی بر اساس اعتماد متقابل و حسن ظنّ و ظنّ خیر و بر اساس خوبگویی باشد نه بر اساس بیاعتمادی و بدگمانی و بدگویی، و لهذا اسلام غیبت را آنچنان حرام بزرگی دانسته است که تعبیر قرآن این است: وَ لا یغْتَبْ بَعْضُکمْ بَعْضاً ایحِبُّ احَدُکمْ انْ یأْکلَ لَحْمَ اخیهِ مَیتاً [١] که خلاصهاش این است: آن که از کس دیگر غیبت میکند، در واقع دارد گوشت او را میخورد در حالی که او مرده است.

روی همین اساس است که قرآن با بیانات گوناگون، این مطلب را تأکید و تکرار میکند. از آن جمله این آیه است:

انَّ الَّذینَ یحِبّونَ انْ تَشیعَ الْفاحِشَةُ فِی الَّذینَ امَنوا لَهُمْ عَذابٌ الیمٌ.

[١]. حجرات/ ١٢.