آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٠ - سوء استفاده از یک حدیث

درست میکرد! گفتم: تو آخر چرا این حرف را میزنی! او یک مسلمان است، من او را از نزدیک میشناسم، او وقتی فضائل ائمّه گفته میشود اشکش میریزد. ببینید تا کجاها علیه یکدیگر جعل میکنند! آنوقت قرآن به چنین جامعهای که کارش جعل و بهتان و تهمت زدن است، وعده عذاب داده است. آیه بعد این است:

انَّ الَّذینَ یحِبّونَ انْ تَشیعَ الْفاحِشَةُ فِی الَّذینَ امَنوا لَهُمْ عَذابٌ الیمٌ فِی الدُّنْیا وَ الْاخِرَةِ وَ اللَّهُ یعْلَمُ وَ انْتُمْ لاتَعْلَمونَ [١].

دنباله همین مطلب است و تأکید بیشتری درباره این که: مؤمنین، مسلمانان! بلندگوی اشاعه حرفهای بد و زشت علیه خودتان نباشید. همان طوری که قرآن تأکید بر روی این مطلب را لازم میداند، در جلسه بعد بخشی از عرایضم در اطراف این آیه خواهد بود و تأکید بیشتری روی همین مطلب میکنم، بعد به آیات دیگر میپردازم. و صلّی اللَّه علی محمد و آله الطاهرین.

باسمک العظیم الاعظم الاجلّ الاکرم یا اللَّه ...

خدایا دلهای ما را به نور ایمان منوّر بگردان.

خدایا پردههای غفلت را از جلو چشم و گوش ما ببر.

خدایا ما مسلمین را همان طوری که خودت خواستهای نفس واحد قرار بده. سوء ظنها، بدبینیها، بدگمانیها، بدزبانیها را از میان ما ببر. نیتهای ما را خالص بگردان. اموات ما غریق رحمت خودت بفرما.

[١]. نور/ ١٩.