آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٣ - شرط مقبول واقع شدن عمل

که عمل انسان بالا نمیرود بلکه پایین میرود (... انَّ کتابَ الْفُجّارِ لَفی سِجّینٍ) [١].

در روایت هست یک نماز ما میخوانیم؛ یک وقت هست که این نماز ما یک تجسم نورانی پیدا میکند، بالا میرود و پردههای هفتگانه (هفت حجاب) را پاره میکند. یک وقت هم هست که نماز ما به صورتی است که- در حدیث است- ملائکهای که مأمور بالا بردن هستند، وقتی که آن را به یک مقام بالاتر عرضه میکنند، آن مقام بالاتر میگوید: لَفّوهُ فی خِرْقَةٍ این را در یک پارچهای بپیچید و بکوبید به سر خوانندهاش. خیلی نمازها هست که به جای این که بالا برود پایین میرود [٢]. در روایت است که انسان گاهی یک عمل خیر را به قصد قربت انجام میدهد، مثلًا به قصد قربت و واقعاً «قربةً الی اللَّه» از یک نفر دستگیری میکند. این عمل او میشود یک عمل نورانی و در مقامات بالا جای میگیرد. ولی بعد شیطان وسوسه میکند، با این که در حین عمل قصد ریا نداشته و ریا هم نکرده و عملش پاک بوده اما ریای بعد از عمل میکند. در مجلسی مینشیند، یک خیال در ذهن اوست. این خیال مثل یک گربهای که او را در یک جوال کرده باشند و میخواهد بیرون بیاید، میخواهد زود خودش را بیرون بیندازد و به مردم بگوید که «بله، اطلاع پیدا کردیم فلان کس گرفتار است، ما هم به نوبه خودمان کمک کردیم.»

دستور میرسد یک درجه عمل او را پایین بیاورید. [این کار تکرار میشود.] دفعه سوم دستور میرسد که آن عمل را از بالا بردارید و بگذارید در سجّین، در جهنم، یعنی عملی میشود در ردیف شرابخواری. همان عملی که در ابتدا بالا

[١]. مطففین/ ٧.

[٢]. ما که از عالم غیب خبر نداریم، ولی عالم غیب از این عالم شهادت ما خیلی وسیعتر و فسیحتر ومنظمتر و حسابهایش دقیقتر است.