آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥٥ - آفات عمل صالح

پاکیزه بالا برود اما اگر مسئله امامت امیرالمؤمنین بر او عرضه شد و قبول نکرد یعنی عناد ورزید، قطعاً اعمالش همه به هدر رفته است.

نه تنها عناد این کار را میکند، خیلی چیزهای دیگر هم خود ما داریم [که اعمالمان را هدر میدهد.] نباید خیال کرد این مسئله فقط مربوط به آنهاست. لازم نیست عناد تنها در مورد نبوت یا امامت یا توحید باشد، در موارد دیگر هم همین طور است. ممکن است انسان به نحو دیگری معاند باشد. فرض کنید کسی یک مسئلهای از من میپرسد و من جوابی میدهم. از یک نفر دیگر هم همان مسئله را میپرسد و او جواب دیگری میدهد. بعد به من میگویند: فلان کس جواب مسئله را این طور داد. تا به من گفتند، با این که من خودم بهتر از دیگران میفهمم که او درست گفته اما حاضر نیستم خودم را بشکنم و بگویم: ببخشید، من اشتباه کردم، ایشان درست فرمودند، بلکه شروع میکنم به توجیه و تأویل کردن و میخواهم به هر نحوی شده حرف او را خراب کنم و حرف خودم را به کرسی بنشانم. این هم خودش درجهای از عناد است. در این صورت نمیتواند نماز من نماز درستی باشد در حالی که من اینقدر خودخواه و معاندم که حاضر نیستم نسبت به این که مسئلهای را دیگری بهتر از من جواب داده تسلیم باشم و [به اشتباه خود] اعتراف کنم.

حسادت هم همین طور است. پیغمبر اکرم فرمود: انَّ الْحَسَدَ لَیأْکلُ الْحَسَناتِ کما تَأْکلُ النّارُ الْحَطَبَ [١] حسد، حسنات انسان را میخورد آنچنان که آتش هیزم را؛ یعنی انسان حسناتی انجام میدهد و در دیوان اعمالش حسنات زیادی هست، بعد مرتکب یک حسادت میشود، تمام آنها محو و نابود میشود. در حدیثی پیغمبر اکرم در مورد بعضی از اعمال

[١]. اصول کافی، کتاب الایمان و الکفر، باب الحسد، حدیث ٢.