آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٠ - جزای عمل کافر

وَ قَدِمْنا الی ما عَمِلوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْناهُ هَباءً مَنْثوراً [١]. قرآن میگوید بسا هست که انباری از عمل نیک وجود دارد ولی ما میآییم آن را مثل غبار پراکنده میکنیم (البته خداوند هرگز عمل خوب را با قید خوب بودن خراب نمیکند) یعنی نظام تکوینی ما این است: آنها گناهانی مرتکب میشوند که اثر آن گناهان این است که اعمال خیرشان را بکلی از میان ببرد و نیست و نابود کند.

این، سه مثَلی بود که قرآن برای اعمال کافران ذکر میکند، و همان طور که عرض کردم مقصود از کافران در اینجا هر غیرمسلمانی نیست، بلکه آنان که در مقابل حقیقت میایستند و مخالفت و قیام و مبارزه میکنند.

آیه دیگر باز صحنهای از نور را ذکر میکند، برعکس این دو آیه که صحنهای از محرومیت از نور (محرومیت از نور وحی و محرومیت از نور فطرت) را که اسمش ظلمت است ذکر کرد؛ و این آیه سراغ انسان نمیرود، آنهم انسانی که با حقیقت مخالفت میکند، بلکه سراغ همه ذرات عالم میرود که همه ذرات عالم به نور الهی روشن هستند و هر موجودی در عالم خودش خدای خودش را میشناسد و تسبیحگوی خدای خودش است؛ و این قرآن بود که برای اولین بار گفت که اگر گوش شنوا و قلب بینا و آگاه داشته باشید، میبینید که در سراسر هستی غلغل خداشناسی و ذکر و تسبیح خدا وجود دارد. تفسیرش را انشاءاللَّه جلسه آینده عرض میکنم. و صلّی اللَّه علی محمّد و آله الطاهرین.

باسمک العظیم الاعظم الاعزّ الاجلّ الاکرم یا اللَّه ...

[١]. فرقان/ ٢٣.