و گرمی و سردی و خط و سطح و وجود و وحدت و کثرت ... و اما علمهای تصدیقی یعنی حکمهای ذهنی که آن تصورات را به یکدیگر پیوند می‌دهد و وصل و فصل می‌کند از قبیل «سفیدی غیر از سیاهی است» یا «خط عارض سطح است» یا «وجود مساوی با وحدت است» روشن است که از مورد نزاع خارج است زیرا خود حکم صرفاً یک نوع فعالیت (کار) ذهنی است و هرگز نمی‌توان ادعا کرد که حکم از مجرای یکی از حواس وارد ذهن شده است، و همچنین نسبت و رابطه بین محمول و موضوع در خارج که حکم ناظر به آن است معنا ندارد که از مجرای یکی از حواس وارد ذهن شده باشد زیرا نسبت در خارج، واقعیتی جدا از واقعیت طرفین (موضوع و محمول) ندارد و آنچه از راه حواس وارد ذهن می‌شود عبارت است از صور واقعیاتی که در اثر تماس ویژه آن واقعیات با آلات حسیه در ذهن پدید آمده است.

حکم، فعالیت (کار) و قضاوت ذهن است در میان تصوراتی که از راه حس یا راههای دیگر وارد ذهن شده است. علیهذا اختلاف نظر حسی و عقلی به ترتیبی که در باب تصورات جریان دارد در باب تصدیقات جریان ندارد.

در باب تصدیقات اختلاف نظر دیگری می‌تواند وجود داشته باشد و آن اینکه:

تردیدی نیست که پاره‌ای از قضاوتها خود به خود برای ذهن دست نمی‌دهد یعنی صرف تصور موضوع و محمول برای قضاوت و حکومت ذهن کافی نیست، عوامل دیگری می‌بایست دخالت کند تا ذهن بتواند قضاوت کند؛ و همچنین تردیدی نیست که یکی از عوامل مستعد کردن ذهن برای قضاوت و حکومت‌های جزئی، احساس است (از قبیل قضاوت درباره اینکه این کاغذی که در دست من است سفید است) و برای قضاوتهای کلی و عمومی تجربه و آزمایش عملی است از قبیل تمام اطلاعات علمی ما راجع به طبیعت؛ مثلًا ما به طور کلی حکم می‌کنیم که «اجسام در اثر حرارت انبساط پیدا می‌کنند» و بدیهی است که اگر تجربه و آزمایش عملی در کار نبود ذهن هیچکس این قضاوت و حکومت را نمی‌کرد.

حالا باید دید آیا تمام قضاوتها و حکومتهای کلی و عمومی با دخالت تجربه و آزمایش صورت می‌گیرد و یا آنکه پاره‌ای احکام و قضاوتها هست که بدون هیچ عامل خارجی صورت می‌گیرد یعنی تنها تصور موضوع و محمول برای قضاوت ذهن کافی است (بدیهیات اولیه تصدیقیه به اصطلاح منطق)؟ و بر فرض اینکه ما تصدیقاتی غیر از تصدیقات تجربی داشته باشیم آیا ابتدا آن تصدیقات در ذهن وجود پیدا می‌کند و