گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٥٩ -           نمونه ئى از تاريخ

مجرى اراده و فرمان او باشند . [١] اما آنان نيز به نوبت خود , به دنبال خويشتن خواهى و نفع طلبى و اشباع غرائز حيوانى خود به آن صحنه روانه مى شدند , عمربن سعد به هوس قدرت و حكومت به كربلا مى آمد , براى او كه از ايمان آگاهانه ئى در دين برخوردار نبود استاندارى منطقه ى( رى) ( كه وعده ى آن را از طرف نماينده ى خليفه دريافت كرده بود ) بسى ارزشمندتر و عزيزتر از يزيد و انجام فرمان او بود .

حربن يزيد نيز به دنبال چيزى از اين قبيل رهسپار اين راه شده بود .

هر دو نفر نيز ميدانستند كه آنچه بدان دست خواهند زد گناهى است و گناهى بزرگ . . اما كشش تمايلات بشرى و طغيان غريزه ى جاه طلبى و قدرت خواهى و خودپرستى مجال انديشيدن نداده و اين هر دو را به راهى كه پايانش پليدترين درنده خوئى هاى بشرى است كشانيده بود و اينك هر دو نفر بر سر دو راهى حساسى قرار گرفته بودند , راهى به سوى تمايلات نفسانى كه نمودار آن همانا غريزه ى قدرت