گفتاري در باب صبر - الخامنئي، السيد علي - الصفحة ٥١ -           ٢ - صبر در برابر معصيت

هيچيك از اين دو شيوه به نظر اسلام , علاج صحيح نيست .

اسلام از طرفى , غرائز بشرى را بهيچ وجه ناديده نمى گيرد و آنرا همچون واقعيتى غيرقابل اجتناب و حتى سودمند تصويب مى كند و از طرف ديگر راه طغيان و تجاوز و انحراف را بر آن مى بندد و سركشى يا كجروى غرائز را با تدابير مؤثر و با پيشگيريهاى واقع بينانه درهم مى شكند .

در واقع همچنانكه اصل وجود غرائز در انسان , وسيله ئى براى ادامه ى حيات و برآمدن نيازهاى اساسى زندگى اوست , سركشى و طغيان يا انحراف و كجروى آنها نيز موجبى براى نابودى و بدبختى و نابسامانى كار و بار او مى باشد .

همانطور كه غريزه ى خود دوستى ( حب نفس ) اگر نباشد زندگى انسان قابل ادامه نيست , افزايش بى قواره و طغيان آن نيز كار زندگى را بر او دشوار و گاهى محال مى سازد , و ديگر غرائز بر اين قياس .

صبر در معصيت كه يكى از سه گونه صبر است , در معنا مقاومتى است در برابر آتش طغيان و يا انحراف غرائز , زيرا كه اساسا معصيت و گناه , از همين طغيان و انحراف منشأ مى گيرد .